ميان ما و فرزندان حصاريست/ حصاري از زمان ها و ز مكانها/ حصاري از دو نسل ناهماهنگ/ حصاري از زمين تا آسمانها/ پدر در جذبه ي افكار خويشست/ پسر مستي كه هوشياري نداند/ زمان در دستشان چون ريسمانست/ يكي اين سو يكي آن سو كشاند/ پدر با خشم مي غرد به فرزند/ كه من پرورده ي دنياي خويشم/ پسر چين بر جبين آرد كه اي مرد/ برو من در پي فرداي خويشم/ پدر گويد كه فرزندم تبه شد/ پسر در دل كند او را ملامت/ پدر با خشم گويد اي تبهكار/ برو از پيش چشمم تا قيامت/ در اين غوغا مگر مردي برآيد/ كه با دانش بجويد ريشه ها را/ به فتواي خرد با دست تدبير/ گره بندد به هم انديشه ها را/ به عمري بر در مغرب نشستن/ سرانجامش نفاق خانگي شد/ چو شرقي خويش را در غرب گم كرد/ گرفتار ز خود بيگانگي شد/ سموم غرب چون بر شرق توفيد/ خزان شد باغ فكر و سنت و كيش/ پدر بيگانه شد با روح فرزند/ پسر گمگشته ئي بيگانه با خويش/ چو غربي در تفكر برتري يافت/ ز بيمش مرد شرقي رخ نهان كرد/ بسي كوشيد غربي ليك شرقي/ ز اين بنشست خود را ناتوان كرد/ چو مشرق بهر خود آسودگي خواست/ ره انديشه را مغرب بر او بست/ چنان كوشيد غربي در ره علم/ كه پل را پيش پاي شرق بشكست/ خود شرقي خودش در خويش گم كرد/ بسي كوشيد غربي در شكستش/ اگر شرقي بجويد خويش را باز/ بيفتد رمز پيروزي به دستش

مهدی سهیلی